Η πόλη των νεκροζώντανων αντιλάλων

2740460_460s_v1Δουλεία μου είναι να μην μιλάω. Δουλεία μου είναι να χτυπάω ένα – ένα τα κουμπάκια στο πληκτρολόγιο. Δεν ξέρω τι γράφω. Δεν μου είπαν ποτέ. Δεν ρώτησα ποτέ. Δουλεία μου είναι να μην ρωτάω. Δουλεία μου είναι να κοιτάζω την οθόνη. Όχι απ’ το παράθυρο, κι ας είμαι στον 6ο όροφο, κι ας είναι όμορφα εδώ, παρά την σαπίλα ετούτης της πόλης. Δουλεία μου είναι η οθόνη, αυτό μου είχαν πει.

Φέρανε κι άλλο χθες σ΄ αυτό το δωμάτιο – κελί. Δουλεία του είναι να μην μιλάει.

Πώς τόλμησες να ρωτήσεις το όνομα μου;
Πώς τόλμησες να ρωτήσεις την κυρία που καθαρίζει το κελί μου, από που είναι, πως έχει έρθει στην κίτρινη αυτή πόλη κι αν έχει παιδιά στην πατρίδα;
Πώς τόλμησες να με κεράσεις καφέ;
Δουλεία σου είναι να μην μιλάς.

Το άκουσα όμως κι εγώ χθες. Το είδα στο κουτάκι που έχω στο σαλόνι να μου κρατάει συντροφιά. Ένα παιδάκι να το χτυπάνε τα κύματα. Δεν φαινόταν πολύ χαρούμενο. Δεν έπαιζε. Μα…μα αυτό δεν κουνιόταν καθόλου. Κι άλλο ένα. Έπαιζε στα σκουπίδια, έψαχνε την μπάλα του σκέφτηκα στην αρχή… Μου είπαν να μην σκέφτομαι. Κι άλλο ένα, μπροστά σε ένα καλογυαλισμένο πάγκο εργοστασίου, σαν αυτούς που δούλευε ο πατέρας μου κάποτε όταν έφυγε μετανάστης. Μα ούτε κι αυτό γελάει. Περίεργο. Μου είπαν να μην σκέφτομαι.

Συνέχεια

Στην οδό που δεν θυμάμαι

DSCN4311Ανοιξιάτικο πρωινό, Σάββατο που έμοιαζε σαν Κυριακή.
Καφές και μερικά στριφτά τσιγάρα, ίδια συνήθεια εδώ και χρόνια.
Οι ίδιοι δρόμοι στην αγαπημένη μου γωνία των Εξαρχείων.

 

Στην οδό που έχω πια ξεχάσει
Στον αριθμό που δεν λέω πια να θυμηθώ αν ήταν 5 ή 7
Οι τοίχοι να κρατάνε τις αναμνήσεις
και αυτές να ζητάνε οξυγόνο από τα σπασμένα παράθυρα.

Συνέχεια

8 Μαρτή – Η ημέρα της γυναίκας

Κάτι στην σημερινή καθημερινότητα, λίγο τα κείμενα στα διάφορα ιντερνετικά sites, λίγο κάποιες εικόνες με διάφορα λουλούδια να πηγαινοέρχονται με οδήγησαν στο να γράψω εδώ. Θα προσπαθήσω να αποφύγω τα βαρύγδουπα αγωνιστικά συνθήματα και τα «χαριτωμένα» γλυκανάλατα σχόλια.

Πριν 159 χρόνια οι υφάντριες της Νέας Υόρκης πορεύτηκαν για ζωή – και όχι απλώς για εργασία- με δικαιώματα. Η ουσία του πράγματος κρύβεται στο ότι η πορεία αυτή ποτέ δεν  τελείωσε, ποτέ δεν έφτασε στο τέρμα της. Η ουσία του πράγματος κρύβεται στο ότι όσα κέρδιθηκαν τότε, για γυναίκες και άντρες (αναλογίσου λίγο και την 1 του Μάη), έχουν σήμερα χαθεί με το πιο βάναυσο τρόπο. Συνέχεια

Το ρεπερτόριο της μέρας

Το ρεπερτόριο της μέρας είναι γεμάτο αδράνεια.
Το ρεπερτόριο της μέρας είναι γεμάτο πάθη.
Το ρεπερτόριο της μέρας βρωμάει καμένα λουλούδια.
Το ρεπερτόριο της μέρας γεννάει τσιμεντουπόλεις.
Το ρεπερτόριο της μέρας μυρίζει θάνατο.
Το ρεπερτόριο της μέρας στάζει αίμα.
Το ρεπερτόριο της μέρας έστησε την παγίδα.

Έπεσε η αυλαία?

DSCN4151

Είσαι ακόμα ζωντανός?

I’ m into you – Chet Faker

Με τα γόνατα ακουμπισμένα στο κρεβάτι
με το ιδρωμένο του σώμα ανάμεσα στα πόδια της
του χαμογέλασε γαλήνια
από την ηδονή που μόλις της είχε προσφέρει
Εκείνος ανακάθισε ακουμπώντας στο γυμνό της στήθος
χαζεύοντας το πρόσωπο της.

“Μου αρέσεις. Σε θέλω.”
Χωρίς περίπλοκα νοήματα.

Συνέχεια

Ένα πρωινό ο κόσμος

Ζέσταινε τα χέρια της στο φλιτζάνι με καφέ,
τυλιγμένη στην κουβέρτα που μύριζε τσιγάρα
Πρωινό Κυριακής, με βροχή, καφέ και βιβλία
δεν φοβόταν την μοναξιά, ποτέ δεν την φοβήθηκε
της άρεσε κιόλας μερικές φορές.

11261524_721493821284028_1694834645_n«Η ευτυχία κρύβεται στα ασήμαντα»
Μεγάλες, βαρύγδουπες φιλοσοφίες , σκέφτηκε.
Η ευτυχία δεν κρύβεται.
Μόνο οι άνθρωποι κρύβονται.
Πίσω από δουλείες, άγχος, κίνηση,
έρωτες, που άρχισαν και τελείωσαν χωρίς καμία ελπίδα εκπλήρωσης.

Συνέχεια

Η ζώνη του Ωριώνα

Θυμάσαι εκείνες τις βραδιές που για να σε κάνω να χαμογελάσεις
ανέβαινα στο φτερό του καρχαρία και χόρευα στο ρυθμό του.
Θυμάσαι που συντροφιά του Ωριώνα, μίλαγες για νυχτέρια
για αστερισμούς και για ανατολές;

Συνέχεια